Liliane Weijgers-Wouters        

12 november 1958 - 14 april 2007

 

Op 14 april is mijn moeder plots overleden.

Deze zeer plotse gebeurtenis zet je wereld op zijn kop.

Op vrijdagavond ga ik naar bed en zeg ik welterusten. Op zaterdagochtend word ik door Nicole wakker gemaakt, dat ’s ma is gevallen in de keuken. Nadat de ambulance is gearriveerd zijn we snel naar het ziekenhuis gegaan. Hier horen we de eerste negatieve berichten. Hierna wordt het een hele lange dag van wachten.

Op een gegeven moment wordt de situatie iets beter, zodat men besluit om te gaan opereren. Deze operatie zou uren gaan duren. We besloten om een stukje te gaan wandelen rond het ziekenhuis. Al na ongeveer een half uur worden we teruggeroepen.

Op dat moment weet je dat het niet goed is. Het voorgevoel bleek inderdaad te kloppen. Mama is overleden, doordat haar hart niet langer meer goed kon functioneren.

Op dat moment stort je wereld in en wordt je een hele week geleefd. Je moet zoveel regelen en beslissingen nemen. Je weet dat je ooit voor dit moment komt te staan, maar niet als je moeder nog zo jong is en nog fris in het leven staat.

De hele week hebben we afscheid kunnen nemen in het mortuarium. Deze manier was voor mij goed om langzaam te wennen aan de realiteit. De dag van de begrafenis was voor mij de afsluiting van het eerste verwerkingsproces. Doordat er zoveel mensen waren en we zoveel steun van een ieder kregen, heb ik deze dag een plaatsje kunnen geven. Ook het feit dat Nicole, Marco en ik een woordje hebben gedaan is een stapje. Het waren dingen die ik graag wilde doen.

Na deze week begint pas de moeilijkste stap. Namelijk het verder gaan en je ogen richten op de toekomst.
In de periode na 14 april heb ik me met name toegelegd tot mijn Rechtenstudie en mijn werk. Dit resulteerde in de zomer 2007 tot het behalen van mijn Propedeuse. Dit was voor een van de eerste momenten waarop mijn moeder ontzettend trots op me was, ondanks het feit dat ze er niet bij was.

In de afgelopen periode heb je elke keer de eerste keer dat………..........de verjaardagen, de vakanties, dit zijn de momenten dat je heel hard wordt geconfronteerd met de harde waarheid. De manier van verwerking hiervan is voor een ieder anders.

Ook voor mij is dit weer een stapje om verder te gaan met het leven. De stap voor mij om weer foto’s te posten is voor mij een hele grote stap. Hoe vreemd dit wellicht voor een ander klinkt.

Door de steun van mijn lieve vriendin, vrienden en familie  kom je steeds een stapje verder.
Hetgeen ik nooit zal vergeten is dat mijn vrienden er in de week na het overlijden er allemaal voor mij waren. Dit doet je ontzettend goed en dan weet je pas hoe belangrijk je vrienden daadwerkelijk zijn. Daarbij komt dat het niet alleen dat moment is, maar dat het ook nu niet wordt vergeten.
Hierbij wil ik zeker Nicole niet vergeten. Ze is de persoon op wie ik altijd kan terugvallen, zeker op de momenten dat het minder gaat.

Hierdoor heb ik een lange tijd geen inspiratie gehad om foto’s te maken. De afgelopen maanden heb ik wel een aantal foto’s gemaakt welke ik nu ook zal gaan posten. Ik wilde echter op mijn weblog op een voor mij goede wijze de herinnering aan mijn moeder laten voortleven.

Hierdoor heb ik een aparte plaats gemaakt op rcajweijgers.nl. Hier kun je de tekst die door mij en Marco in de kerk is voorgelezen zien. Ook het dankwoord en het bidprentje heb ik op de site gezet.

Zodat de herinnering aan mijn lieve moeder nooit zal verdwijnen.

Etten-Leur, 20 november 2007

Roy Weijgers